aşk-ı memnu

bihterde,behlülde de seni görmeye başladım...iyice kafayı yiyorum sanırm...
bihterin o parfümü koklamasında bile sen vardın benim için...yazın senin parfümünü eczanede bulduğumda bende öyle yapardım çünkü...kimse görmeden içime çekerdim kokunu...sanki her solukta seni biraz daha sarıp sarmalıyo gibi...sana biraz daha yakın oluyo gibi...ellerini tutuyo,gözlerine bakıyo gibi...sanki her solukta,kokunu ne kadar çok içime çekersem seni o kadar yakınımda buluyomuşum gibi...sanki kokun bana yaklaştığı için daha çok geliyomuş gibi...öyle güzeldi ki seni koklamak...
şimdi bihter behlülün parfümü koklarken,öncesinde de behlül bihterinkini koklarken o günler geldi gözümün önüne...ve bunu yapan tek insan ben değilmişim,bunu anladım...
kavuşamayağını bile bile seven herkesin,bi çeşit avunma yöntemi belki de bu...tabii bunu yapabilecek kadar şanslı olanların...sevdiğini her solukta içine çekemeyenlerin,ona bi türlü dokunamayanların,hep yakınlarında olduğunu bilseler de hep çok uzak olduğunu bilenlerin bi çeşit avunma yöntemi...seni hep yakınımda bulurken,aslında bana çok uzak olduğunun bi kanıtı belki de...
belki de benim için aşk-ı memnu sensin...yasak aşkım...kavuşamayacak olsam da hep seveceğim insan...bana hep en yakın ama hep en uzak olacak insanlardan biri olduğun için aşk-ı memnu...en ulaşılmazım olduğun için...



seni seviyorum...