davetiye

resmen içime etti ya,kendimde değilim hala.nerdeyim kimleyim napıyorum bi fikrim yok,tek bildiğim ölüyorum...

adım adım yaklaşıyorum ölüme..
34 gün sonra..

o da umrumda değil,dünya umrumda değil..
sen yokken o kadar zor ki..
"yeniden doğmak kadar mümkün yeniden aşık olmak,yerine yeniden koymak..ellerimde gözlerimde sözlerimde onun izi varken"

30 mayısa kadar ölsem keşke..ya dayanamazsam,nefes alamazsam,gerçekten ölürsem...
bir tek sabır istiyorum,dayanma gücü..kalmadı çünkü,zorluyorum hala ama bitiyo o da..

onun da umrumda değilmişim üstelik,o yanımda olur belki diyodum ama..
böylesi onun için daha iyi,uzak kalsın benden..

git!!

sanki yazmayalı çok uzun zaman olmuş gibi...

noluyo bana anlamıyorum..tek istediğim canım yanmasın daha fazla,kaldıramam..ama o da yakıyo canımı..
alışıyorum ona,bana uymayan düşüncelerine rağmen alışıyorum..
canımı yakıyo bu da..
kaldıramam bi kere daha bunu..
ne durumda olduğumu biliyo aslında,ne düşündüğümü,niye böyle davrandığımı..bi daha kaldıramayacağımı biliyo...o da kaldıramaz biliyorum ama...

kimse hiç bişey umrumda değilken ne güzeldi aslında..niye girdi hayatıma,niye yakıyo canımı gene? ben istemedim o olsun,yanımda olsun,bana yakın olsun.o geldi başta..
böyle gitmeye hakkı yok..

ama en iyisi bu belki de..ne kadar erken kurtulursa benden,o kadar iyi onun için..bu sefer kimseye kötü bişey olmasını istemiycem,sevmesin beni aşık fln da olmasın..uzak dursun benden..
günahıma girmeden,katilim olmadan gitsin...