içimde bi sıkıntı var gene.. olmadık şeylere alınıyorum, ağlıyorum belki de. ama elimde değil işte.

gene başladım varlığımızı sorgulamaya. gerçekten seviyo muyuz birbirimizi, yoksa sevdiğimizi mi sanıyoruz. eğer seviyosak, seviyosa bunları niye yaşıyoruz ki.

iki yabancıyız şu an. gittikçe de uzaklaşıyoruz belki. ben uzaklaştıkça kendine çekmek için hiç bişey yapmıyo, üstelik daha da uzaklaşıyo.

belki ben hatalıyım, alınganlık ediyorum, zorluyorum yoruyorum onu da.

o da sıkıntılı...
bişeyler kopuyo gene aramızda...
en yakın zamanda konuşmalı bunları.

çıkmaz

içim daralıyo, canım acıyo hiç acımadığı kadar belki de...

o da anlamıyo bunu..

anlamıcaksa niye hayatımda ki? daha da çok canımı yakmak için mi? yeterince acımıyo mu kanamıyo mu?

biliyodum bunları yaşayacağımı

onunla tanıştığım andan itibaren biliyodum. bu yüzden kaçtım ondan. o geldi peşimden, karşı koyamadım. senden sonra sevebiliyosam, mutlu olurum sandım belki de kalbimdeki tüm korkulara inat.. olmadı işte

bile bile girdi hayatıma,şimdi de bile bile yakıyo canımı, hiç hakkı yokken.

kendince haklı olsa da...

haklı çünkü ben kendime güvenemezken o bana nasıl güvensin?

haklı çünkü sürekli hayatımıza müdahele etcek insanlar istemiyo..

ama haksız da

niye haksız biliyo musun? ben hayatım yok gelme diye uyardım. ben ailemle kimseyi muhatap etmek istemiyorum, benim ailem ben katlanırım ama kimseden çekmesini beklemem dedim

bunları bile bile geldi.

şimdi de..

umut ettiği hiç bişeyden ben sorumlu değilim.. kalbi kırıldıysa umutları boşa çıktıysa bunların sorumlusu da ben değilim.

o kendi hesaplayamadığı şeylerin bedelini ödüyo

ama bana daha da fazla ödetiyo..

öyle bi çıkmazdayım ki...

o...

noluyo bana anlamıyorum..
senden sonra imkansız derken..
kendime itiraf etmeye bile korkuyorum aslında ama seviyorum onu...

korkuyorum..bi daha dayanamam kaybetmeye,kaybolmaya...o da giderse -ki gidecek,biliyorum,adım gibi biliyorum- bi daha nasıl güvenirim insanlara? çok alıştım ona,bazen herşeye rağmen onunla olabilirim diyorum..bazen de olmaz diyorum..
olmaz diyince de korkularım başlıyo...tekrar kaybetmeye dayanabilir miyim bilmiyorum? bilsem...
bile bile pişti olmak bu belki de.. ikimizde de bişeyler varken,hiç bişey olamayacak olması belki de..

neyi fark ettim biliyo musun?o davetiyeyi aldığım gün,onunla konuşurken benden uzaklaşsın diye,tam da başarmışken aslında...gitmesini istemediğimi fark ettim...gitmesin istedim,hep yanımda kalsın...
en az davetiye kadar canımı yakmış gidişi...tekrar geldiğinde ise..yeni bi hayata başladım sanki,hayallerimde senin olmadığın bi hayat..hayallerimde onun olduğu,onun da olmayacağını bile bile üstelik...
ama mutluyum onun yanında,canlandığımı nefes aldığmı hissediyorum...içimde yeniden bişeyler kıpırdıyo,yeniden bahar geliyo...garden state'deki gibi "güvende hissediyorum,evimde gibi"
gitmesin istiyorum,hiç gitmesin,hep benimle olsun yanımda olsun...

davetiye

resmen içime etti ya,kendimde değilim hala.nerdeyim kimleyim napıyorum bi fikrim yok,tek bildiğim ölüyorum...

adım adım yaklaşıyorum ölüme..
34 gün sonra..

o da umrumda değil,dünya umrumda değil..
sen yokken o kadar zor ki..
"yeniden doğmak kadar mümkün yeniden aşık olmak,yerine yeniden koymak..ellerimde gözlerimde sözlerimde onun izi varken"

30 mayısa kadar ölsem keşke..ya dayanamazsam,nefes alamazsam,gerçekten ölürsem...
bir tek sabır istiyorum,dayanma gücü..kalmadı çünkü,zorluyorum hala ama bitiyo o da..

onun da umrumda değilmişim üstelik,o yanımda olur belki diyodum ama..
böylesi onun için daha iyi,uzak kalsın benden..

git!!

sanki yazmayalı çok uzun zaman olmuş gibi...

noluyo bana anlamıyorum..tek istediğim canım yanmasın daha fazla,kaldıramam..ama o da yakıyo canımı..
alışıyorum ona,bana uymayan düşüncelerine rağmen alışıyorum..
canımı yakıyo bu da..
kaldıramam bi kere daha bunu..
ne durumda olduğumu biliyo aslında,ne düşündüğümü,niye böyle davrandığımı..bi daha kaldıramayacağımı biliyo...o da kaldıramaz biliyorum ama...

kimse hiç bişey umrumda değilken ne güzeldi aslında..niye girdi hayatıma,niye yakıyo canımı gene? ben istemedim o olsun,yanımda olsun,bana yakın olsun.o geldi başta..
böyle gitmeye hakkı yok..

ama en iyisi bu belki de..ne kadar erken kurtulursa benden,o kadar iyi onun için..bu sefer kimseye kötü bişey olmasını istemiycem,sevmesin beni aşık fln da olmasın..uzak dursun benden..
günahıma girmeden,katilim olmadan gitsin...

milord

geçen sene bugün,bu gece..
msndesin canın sıkkın..
sonra the prestige'ı izlemeye gidiyosun komşularınıza...

ertesi gün hayatımda son 2 senedir ağladığım korktuğum gün..
sen hayatıma girdiğin andan itibaren,22 martı yanında geçirmeyi istemiştim..
ertesi gün,o zaman kankan sandığım insan buluşalım diye msj atıyo..laf arasına seni sokuşturuyorum,seni çağırmasını sağlıyorum..
22 mart korkumu o gün seninle yeniyorum..

yarın gene 22 mart..
gene bi korku sanki..
birilerine sığınma ihtiyacı sanki..ama gene de kimseye dokunamama..
birilerine ihtiyacım var...

onu özlemişim sanki...
senden sonra gelecek düşünebileceğim tek insandı belki,en azından şimdilik tanıdığım...
garipti...


ona da sığınamıyorum,okuldakine de,motorluya da..sana da...
müjü olmasa nasıl yalnız hissederdim bu dünyada kendimi?

salı papatyanın doğum günü..uğrarım salı yanınıza..
seni özledim..

nerede ben?

bu yazıyı ilk okduğumda anlamamışım sanırım ne demek istediğini,bu kadar dokunmamış mı anlamıyorum..
aslında o zaman daha çok yanıyodu canım,her şey daha yeniydi.her dakikam hala seni düşünmekle geçiyodu.belki ayrılırsınız demekle..
ama şimdi..bu boşvermişliğim..bu kadar güzel çarpılınca yüzüme.
bi yerlerde yanlış yapıyorum sanırım..ne kendim mutlu olabiliyorum,ne de etrafımdakileri mutlu edebiliyorum..
hiç bişeyden tat almadan,böyle bi boşvermişlikle yaşıyorum...


"Her tarafı çaresiz bir hikaye

Gerçekleşemiyorum…
Bunun sancısıdır belki beni kendime takatsiz bırakan. Taşikardi, huzursuzluk, sevdiğinin hayatına tecavüz; önden, arkadan!
Durulmuyor, durulamıyorum. Bir deniz kıyısı hikayesine tutulmuş içim. "Dolunay".
Yalnızlığın mastar hali en güvenilir yer. Bütünüyle yitirmek, yitirebileceklerini tüketmiş olma rahatlığı, kayıpsız günler. Elden alınacak bir şeyin kalmamışlığı. Elde var "sıfır".
Kendi ellerimle cinayetini işliyorum hayatımın. Hiç bu kadar yalnız kalmamıştım. Her ikililikte, içime düşen mutluluk gürültü çıkarıyor. Gürül gürül. Her iç ısınışımda, en kötü halimin hayaliyle sınıyorum kendimi. Sevinmenin membasını kurutup aklımda, sanal tarafsızlığımı yaşıyorum. "Üzülme düzelir, sevinme bozulur". Bozuk ağızlar, kof inançlar.
Ben neredeyim. Nerede benim. Hangisi kimin? Nerede ben kendimim? Bana ne! Kime ne? Kimsesize ne?o ö pe re ..falan ve filan. Gerçekten sevilemeyecek kadar acıyım, kekreyim, dişliyim, dişsizim, işsizim, sizinim, sizim, kiminim? İnim inim inler durur eş sesler dağarcığımda. Dar ağacımda. Bodur, kof, köksüz aslında. İçime gömülü köklü bir aslım da var aslında.
Ben neredeyim. Nerede benim. "

(jehan barbur:yeryüzü)

aynı benim hikayem gibi..
ve benim sorum:nerede ben?