o...

noluyo bana anlamıyorum..
senden sonra imkansız derken..
kendime itiraf etmeye bile korkuyorum aslında ama seviyorum onu...

korkuyorum..bi daha dayanamam kaybetmeye,kaybolmaya...o da giderse -ki gidecek,biliyorum,adım gibi biliyorum- bi daha nasıl güvenirim insanlara? çok alıştım ona,bazen herşeye rağmen onunla olabilirim diyorum..bazen de olmaz diyorum..
olmaz diyince de korkularım başlıyo...tekrar kaybetmeye dayanabilir miyim bilmiyorum? bilsem...
bile bile pişti olmak bu belki de.. ikimizde de bişeyler varken,hiç bişey olamayacak olması belki de..

neyi fark ettim biliyo musun?o davetiyeyi aldığım gün,onunla konuşurken benden uzaklaşsın diye,tam da başarmışken aslında...gitmesini istemediğimi fark ettim...gitmesin istedim,hep yanımda kalsın...
en az davetiye kadar canımı yakmış gidişi...tekrar geldiğinde ise..yeni bi hayata başladım sanki,hayallerimde senin olmadığın bi hayat..hayallerimde onun olduğu,onun da olmayacağını bile bile üstelik...
ama mutluyum onun yanında,canlandığımı nefes aldığmı hissediyorum...içimde yeniden bişeyler kıpırdıyo,yeniden bahar geliyo...garden state'deki gibi "güvende hissediyorum,evimde gibi"
gitmesin istiyorum,hiç gitmesin,hep benimle olsun yanımda olsun...