...

günden güne ölüyorum aslında..gülüyorum ediyorum ama içim ölüyo..
nöbette dediklerin..
"senden hoşlandığımı hep biliyolardı,e... e... diyip duruyodun sonunda oldu dedi.."

hep salakmışım,hep yanlış anlamışım,hep o varmış demek ben görmek istememişim..
bi cümlenle bi gülümsemenle ölesiye mutlu olurken hiç anlamamışım onu sevdiğini..halbuki sen hep ip ucu vermiştin bana,açıkça söylemesen bile..arkadaşına onun adıyla seslenmen,içtiğimiz nargilenin bile neyli olduğunu ona sorman..ben anlamak istemedim,gözümün içine soksan bile kördüm ben,göremezdim..

şu an yokluğuna mı,salaklığıma mı,körlüğüme mi ağlıyorum bilmiyorum..ama ağlıyorum..
ne kadar dayanırım böyle yaşamaya bilmiyorum..
sensizlik benim canımı yakan..

gene de hayat seninle güzel,senin yanındayken..

nöbetin en güzel kısmı neydi diye sorsalar;ne motorlunun gelişi derim ne de arkadaşınla şarap evinin oraya kadar caddenin ortasında gece yarısı gidişimiz..en güzel kısmı senin yanında soluk aldığım anlardı..en güzeli telefonu sana yetiştiremeyince kızgınlığımdan kafana bi tane çakma isteği ama sonra dokunmaya kıyamayıp elimin havada asılı kalmasıydı..
çok uzaklara gitmem lazım,çook..