evimin bir odası

evimin bir odasında uyur
mutsuzluk
oysa bende damla damla büyüyor
uykusuzluk

inandığım aşk
yaşlı bir düş
ve sevdan çok uzakta bir karlı kış

var say ki yüreğim bu gece bir kuş
kanadımı kırar fırtınan uçamam
uçamam

uçamam
uçsam da sana varamam
varsam bile inan
kalbine dokunamam

sevdan çok uzakta bir karlı kış
yüreğim vurgun bir kuş..


uçsam da sana varamam..aslında tek hedefim sen olduğun halde..bakıyorum da öyle uzaksın ki bana aslında..
ama bazen bakıyorum bi o kadar yakın..bazen herşeyi biliyomuşsun gibi geliyo..herşeyi biliyosun ama gene de emin olmak istiyosun,bi şeylerden çekiniyosun gibi..
benim dediğim bu işte dediğimde yaptığın telaş..yada sen normaldin de bana mı öyle geldi..ben cevap vermeye çalışırken,aynı soruyu benzer şekilde sorman..ne dedin,nasıl dediğin? duymak istediğin bi cevap mı vardı diyesim geliyo şimdi..şimdi daha bi fark ettim sanki.
hayatımda ilk defa birini sevdiğim için,bu kadar sevdiğim için pişman değilim,herşeye rağmen..üzülmelerime,hiç bi zaman gelmeyeceğini düşünmeme rağmen..hala benim ryh eşimin sen olduğunu düşünüyorum,seni hep tanıyomuşum gibi geliyo daha seninle karşılaşmadan önce bile..sanki bunca yaşamak hep sana ulaşmak,bi gün seninle tanışabilmek içinmiş gibi..

yazın durağa kadar beraber yürüyebilsek keşke,her gün..5 dkda olsa başbaşa kalabilmek seninle.o ara verebilirim anca ev hediyeni zaten..özellikle de sarının yanında olmaz..üstünde foton olan bi kupa ve onüç günün mektupları diye düşünüyorum ama,o da stajın son günü artık..
ve ben gene böyle planlamaya,hayal kurmaya başladığım için bunların hiçbiri gerçekleşmeyecek..